(advertentie)

Louis van Dijk heeft zijn laatste concert gegeven. Hij heeft verteld dat bij hem Alzheimer is geconstateerd. Daardoor heeft hij het besluit genomen niet langer het grote werk te doen. Dat is jammer, want hij is een veelzijdig en heel getalenteerd musicus. Hij kan en wil nog wel spelen als hij het leuk vindt, maar niet als het zou moeten. Met deze beslissing voorkomt hij in ieder geval dat hij op enig moment tijdens een optreden zou haperen. Een heel verstandig, maar ook een moedig besluit. Verstandig, want wie bijvoorbeeld op youtube nog eens naar zijn muzikale helden van vroeger kijkt komt mensen tegen die niet zo verstandig waren tijdig te stoppen. Charles Aznavour was een uitzondering: hij boeide tot het eind.

Lees meer >

(advertentie)

Afgelopen week kwam een oude vriend met zijn vrouw ons weer eens bezoeken. We kennen elkaar vanaf de lagere school. Toevallig had ik een dag daarvoor een nieuw boek gekocht over Assendorp, de wijk van Zwolle waar we samen opgroeiden. Ik liet hem het boek zien en hij bladerde het gefascineerd door. Ach kijk, dat huis staat er nog, en weet je nog dat daar toen de groenteman zat naast die kapper? En daar, de kruidenier waar we altijd zwartwit kochten. Het leken wel teksten uit een liedje als Het dorp. We kwamen erover los en genoten van de herinneringen aan die tijd. Op een gegeven moment zei hij ‘Jammer dat we er toen geen oog voor hadden’.

Lees meer >

(advertentie)

Het leek me geen onderwerp voor in de vakantie, maar nu het normale leven weer aanbreekt kan het denk ik wel. Iemand heeft een kist bedacht en gemaakt waarin de overledene in een enigszins zittende houding wordt opgebaard. Denk aan de vorm van zo’n ouderwetse strandstoel, houten raamwerk met hangdoek, een soort golfbeweging. De uitvinder vertelde in het journaal dat die houding meer natuurlijk zou aansluiten bij onze herinneringen aan de overledene. Er werd nog iemand van de uitvaartbranche bijgehaald, die was er heel positief over omdat het precies past in de trend naar maatwerk, het inspelen op de persoonlijke behoefte. Terloops ving ik op dat stapelbaarheid van kisten ook goed mogelijk bleef. Hmm.

Lees meer >

(advertentie)

cq5dam.web.384.614

En dan bedoel ik de klassieke haan: het dier dat vooral in de vroege morgen kraait. Al weer jaren geleden haalde een buurman vrij dichtbij er een in huis, hij had toen ook kippen en dan is zo’n aanschaf zinvol. Al vrij snel voelde het dier zich in onze buurt thuis, tenminste: zijn geluid in de vroege morgen nam spoedig in volume toe. Hoewel onze buurt uit verdraagzame mensen bestaat ontstonden er subtiele en tactvolle signalen waaruit de betreffende buurman concludeerde dat je een kraaiende haan verschillend kunt beoordelen en waarderen. Hij was er zelf natuurlijk ook wel achter gekomen dat een haan meer doet dan alleen wat management over de ren en het stimuleren en monitoren van legprocessen. Zo verdween de haan.

Lees meer >

Je wilt graag weten hoe het ervoor staat. Dus volg je kranten, tv, en digitale bronnen. Betrouwbare, onafhankelijke media zijn heel belangrijk, en evengoed neutrale instituten die zaken uitzoeken en met cijfers ondersteunen. Het lijkt wel moeilijker te worden om zicht houden op wat normaal, en wat uitzondering is. Stel - simpel voorbeeld - dat je in de krant nooit een geboorteadvertentie, aangekondigd huwelijk of prachtige creatieve prestaties van mensen tegenkomt, maar alleen overlijdensadvertenties, en verder verhalen over inbraken, moorden, milieumisdrijven, en andere ellende in de wereld. Voeg daarbij de verhalen over nepnieuws. Welk beeld groeit er dan bij jou van de werkelijkheid?

Lees meer >

mobile phone 2398296 960 720

Meestal voelt dat als een wat ongemakkelijke term. Het roept iets op van ongewenste inmenging, burgerlijkheid, spruitjeslucht, voorbije tijden. Na toenemende welvaart en via roerige perioden van verzet tegen de gevestigde orde groeide de individuele vrijheid uit tot het hoogste goed. Die omslag had onder andere als gevolg dat allerlei vormen van controle verdwenen. Als jochie moest ik een perronkaartje kopen van tien cent om naar treinen te mogen kijken. Maar loketten, kaartjesknippers en controleurs verdwenen, en dat was in veel opzichten ook een positieve stap in het schrappen van onnodige bureaucratie. Nu kun je zomaar een trein inlopen, wat sommigen verleidt tot zwartrijden. Grappig dat in onze tijd – om meerdere redenen - de behoefte aan controles weer flink toeneemt.

Lees meer >

refreshment 438399 960 720

- door Ton van Leijen - 

Hoe ziet jouw bucketlist er uit? De vraag werd me een beetje gekscherend gesteld. Een bucketlist, steeds meer mensen lijken hem te hebben. Bij het woord bucket (Engels voor emmer) komt in mijn herinnering het eerst boven een inmiddels heel oud liedje gezongen door Harry Belafonte en Odetta Holmes: There’s a hole in the bucket. En later was het een belangrijk woord in de tv-serie schone schijn (Keeping up appearence), waarin Hyacinth Bucket beslist wilde dat haar achternaam werd uitgesproken op z’n Frans, dus als bouquet. Heerlijke humor.

Lees meer >

img 6228

- door Ton van Leijen - 

Mijn zaterdagen beginnen met vroege geluiden. Het eerste wat tot me doordringt zijn de vogels: al ver vóór zessen ontwaken ze en laten van zich horen, om dan als door een onzichtbare dirigeerstok weer tot kalmte te worden gemaand. Het volgende is de doffe plof van onze krant die beneden op de deurmat valt. Soms een bliep van iemand die al vroeg digitaal actief is. Maar tot acht uur is het meestal verder nog rustig. Daarna komt het leven in de buurt op gang. En met leven bedoel ik onder andere de geluiden van machines. Zaterdagmorgen, een collectief moment om heggescharen ter hand te nemen, frezen, slijptollen, sloopwerktuigen, grasmaaiers (te vroeg, maar toch), hoge drukspuiten. Het bruisende vrijetijdsleven begint.

Lees meer >

FOTOOmroep Gelderland ANP

- door Ton van Leijen -

Iedereen kent die momenten wel, je bent net lekker bezig en iets of iemand stoort je. Je zit het zoveelste gebroken schoteltje van je trouwservies te lijmen en de telefoon gaat. Je doopt je kwast in de verf en de drietonige voordeurgong slaat alarm. Je zit een goed boek te lezen en ruikt dat je je kleinzoon weer eens moet verschonen. Je zit heerlijk in de tuin een fietsband te plakken en er wordt een pakketje bezorgd terwijl je parasol omwaait. Soms reageer je verkeerd, korzelig, nukkig. Of je neemt de telefoon niet aan, met het risico dat dat achteraf onverstandig blijk te zijn. Storingen kunnen irritant zijn.   

Lees meer >

EW logo klein

- door Ton van Leijen - 

Het leek met een sisser af te lopen. Nou ja, het is maar wat je onder een sisser verstaat. Het begon met het bericht dat mensen met een te fors postuur geen erewacht meer konden zijn bij de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte. De voorzitter van de Haagse vereniging die dit jaarlijks organiseert zei daarover ‘het ziet er toch niet uit als de knoopjes losschieten omdat de overall te strak zit?’. Er kwam kritiek, fors ook, en de secretaris van hetzelfde bestuur zei vervolgens dat de tekst moest worden gezien als een waarschuwing:  ‘pas op dat je niet te dik wordt, anders past de overall niet meer’. Het tenue ging tot confectiemaat 60. Het bestuur trok het boetekleed aan. Nu zegt het ‘als iemand niet in de tenue past kopen we desnoods een grotere maat’. Probleem opgelost. Toch blijft er iets haken.

Lees meer >

Column collegeakkoorden gaan vooral over Samen

- door Ton van Leijen - 

De verschuivingen als gevolg van de verkiezingen zijn door allerlei media en analisten in beeld  gebracht en besproken. Met als uitschieter de winst voor lokale partijen. Zoals bij heel veel zaken kun je daar positieve en minder positieve kanttekeningen bij maken. Verder: ongeveer tweederde van alle raadsleden zijn nieuwelingen. Dat kan voor noodzakelijke frisheid zorgen, zonodig kunnen gestolde rituelen worden vervangen door meer eigentijdse routes en aanpak.

Lees meer >

Al weken, maanden zijn we in de ban van allerlei ernstige ontwikkelingen in de wereld. En even lang wilde ik er ook in een column bij stilstaan. Nood en ellende, en u denkt dan natuurlijk net als ik aan wat we allemaal zien, horen en lezen in trefwoorden als Oekraïne, M H17, IS, Gaza, Irak, en evengoed de Ebola-uitbraak. Maar wat moet je er nog over schrijven als er al zoveel is geschreven, in artikelen, interviews, columns, analyses en rapportages? Wat gezegd kon worden is zo ongeveer gezegd. We staan erbij en kijken ernaar, maar als we niet zelf familie in de MH17 hadden, of hebben in de Oekraïne, of geen kinderen die zich aangetrokken voelen door de Jihadronselaars voelen we ons wel onmachtig, maar toch ook op enige afstand. Toen moest ik denken aan een gebed dat bijna een jaar geleden verscheen in het Nederlandse Dagblad. Met toestemming laat ik het hier volgen, want het is onveranderd actueel.

Lees meer >

Het is me dan toch gelukt. Een vriend bij justitie tipte mij hoe ik het moest aanpakken. Laat ik maar met de deur in huis vallen. De rechter heeft uitgesproken dat de figuur van Zwarte Piet (ZP) toch discriminerend is. En het is goed dat het van negroïde typeringen en discriminatoire elementen wordt ontdaan. Maar ik besefte meteen: dat moet toch wel heel beroerd zijn voor degenen die het persoonlijk treft! Ik voelde het als een roeping om met deze slachtoffers zelf te praten. Zo kreeg ik toestemming voor een gesprek met de hoofdpiet. Ik moest alleen zwijgplicht beloven over de plaats van ontmoeting, en alles bij de balie inleveren, behalve mijn potlood en schrijfblok.

Lees meer >

HET klompenpad is natuurlijk het pad tussen Kerkstraat Oldebroek en Eekterweg Oosterwolde. Massa's Oldebroekers en andersdenkenden, ook mijn vrouw en ik, genieten elke keer als je het fietst of loopt. Een gerespecteerde medeburger hoorde dat de gemeente het schelpenpad wilde vervangen door beton. Dat riep bij hem 'totale weerzin' op. Hij zocht onmiddellijk de media en hield een pleidooi om dit 'organische onderdeel van het authentieke weidegebied de Broeklanden, met aan weerszijden een sloot vol waterleven', in de oorspronkelijk staat te laten. Dat vind ik sympathiek, dat steun ik bij voorbaat. Hoewel ik zijn dreigement aan het slot van zijn ingezonden nog niet kan overzien, dus dat moet ik nog even buiten mijn sympathie houden.

Lees meer >