(advertentie)

Al weken, maanden zijn we in de ban van allerlei ernstige ontwikkelingen in de wereld. En even lang wilde ik er ook in een column bij stilstaan. Nood en ellende, en u denkt dan natuurlijk net als ik aan wat we allemaal zien, horen en lezen in trefwoorden als Oekraïne, M H17, IS, Gaza, Irak, en evengoed de Ebola-uitbraak. Maar wat moet je er nog over schrijven als er al zoveel is geschreven, in artikelen, interviews, columns, analyses en rapportages? Wat gezegd kon worden is zo ongeveer gezegd. We staan erbij en kijken ernaar, maar als we niet zelf familie in de MH17 hadden, of hebben in de Oekraïne, of geen kinderen die zich aangetrokken voelen door de Jihadronselaars voelen we ons wel onmachtig, maar toch ook op enige afstand. Toen moest ik denken aan een gebed dat bijna een jaar geleden verscheen in het Nederlandse Dagblad. Met toestemming laat ik het hier volgen, want het is onveranderd actueel.

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)

Gebed voor Nederland

Heer van de wereld, het gaat niet goed, en dat is niets nieuws:
uw schepping zucht, en ook ons kleine land, maar zelden nog
naar u. Heer, wij verlangen naar een overheid die geeft en zorgt,
maar wees bij ons als dat niet langer zo kan zijn en wij de pijn

van harde keuzes moeten dragen. Heer God, wij willen veel
en roepen snel, maar leer ons toch verlangen naar wat goed is,
sterk en echt. Leer ons, schreeuwers, schreeuwen om recht.
Geef ons de moed om op te staan, voor buren, vrienden,

vreemdelingen, volgers van andere goden dan u – als zij de last
van onrecht moeten dragen. Leer ons de nood achter hun
voordeur zien. En Heer, de nood achter de voordeur van
ons eigen huis, onthul ons die. Leer ons, die snel verveeld zijn,

trouw, aan man of vrouw, en aan elkaar. En sta hen bij die
breken bij gebrek aan liefde. Leer ons betrokkenheid
op hen die voor hun toekomst vrezen, en voor hun kinderen
die opgroeien tussen schermen. De eenzamen van straks.

Heer, wij zijn Hollanders en wij verlangen naar de zee, wij willen
vaart en geld, wind in de zeilen, maar wij bidden: breng ons de haven
van uw wijsheid binnen. Leer ons, als wij ons werk alleen verrichten
voor ons loon, het geheim van het mosterdzaad, het geheim van het

brood voor vandaag, en rust daarbij. Geef sterke schouders een sterk
hart, leer leiders dienen. O Heer, uw wereld schreeuwt in nood, haast
overal, en wij hebben het onvoorstelbaar goed. Geef ons uw vrees,
die het begin van wijsheid is, en kon het zijn een beetje moed.

Heer van de wereld, een land is maar een land. Wij bidden veel,
wij klagen, vrezen, beven. Maar komt de schaarste uit uw hand?
Laat het dan duren Heer, en leer ons dragen. Leer ons dan maar
van onze schaarste geven. Omdat uw liefde meer is dan het leven.

Amen

(bron: Nederlands Dagblad, 17-09-2013, www.nd.nl)