estafette 4.1 Zoutkamer met logo

Door Alex de Jong @ Attest Communicatie

KAMPEN - Jarenlang bracht hij met zijn audiovisueel bedrijf letterlijk en figuurlijk ‘verlichting’ bij de mensen. Hij richtte feesttenten in en plaatste lampen, regelde de geluidsinstallatie. Hij zette artiesten in de spotlights en zorgde ervoor dat mensen konden genieten bij evenementen en concerten. ‘Maar uiteindelijk was ik er wel klaar mee’, vertelt Roland Prins (1963). Toch duurde het nog een aantal jaren voordat hij uiteindelijk datgene ging doen wat hij als kind al wilde: mensen helpen met hun gezondheid. ‘Al vanaf de lagere school wilde ik eigenlijk niets liever dan kiezen voor een medisch beroep, maar het voelde altijd alsof mijn omgeving dat zou afkeuren.’ Sinds 2014 runt Roland Prins Zoutkamer Kampen, maar al jarenlang verdiept hij zich in medische studies, want: ‘Ik wil alles weten wat er over de gezondheid van de mens te weten valt.’


Wees gerust, hij heeft genoten van de dingen die hij heeft gedaan. Het ondernemen hoort bij hem. Ook heeft hij veel plezier beleefd aan het organiseren van feesten en partijen. Daarbij deed hij er alles aan om innovatief te zijn en voorop te lopen. Hij bedacht technische oplossingen, die naar zijn zeggen, pas veel later door anderen werden opgepikt, maar toch bracht het hem niet de voldoening die hij de laatste jaren met zijn zoutkamer wel heeft weten te bereiken. ‘Voldoening klinkt misschien te zwaar, maar toch is dat wel het woord dat het dichtst benadert bij wat ik voel.’ Daar kunnen alle Nederlandse artiesten, die hij door de jaren heen mocht ontmoeten, niet tegenop.

Switch maken

Desondanks kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. Roland deed door het leven heen ‘en door het leven zelf’ veel medische basiskennis op. ‘Op mijn 49e liep ik tegen mensen aan die zich afvroegen of een zoutkamer niet iets voor mij zou zijn. Er was er destijds nog maar één in Nederland…’ Rolands jongensdroom begon weer door zijn hoofd te spoken. ‘Eigenlijk wilde ik altijd dokter worden, maar ik had daar niet het juiste leervermogen voor.’ Een Zoutkamer was een mooi alternatief. Bovendien had hij zelf ook astmatische klachten die - volgens de verhalen - met zouttherapie verminderd zouden kunnen worden. Daarmee sneed het mes duidelijk aan twee kanten. ‘Het leek me verstandig om een switch te maken. Met 49 jaar was ik daar nog niet te oud voor…’

Natuurlijk ging een en ander niet zonder slag of stoot. Het was pionierswerk. Met slechts één zoutkamer in Nederland, die zijn kennis niet met een opkomende ‘concurrent’ wilde delen, betekende het veel zelf uitzoeken en proefondervindelijk onderuit gaan en weer opstaan. ‘In de eerste proeflocatie hebben we zo’n zeven ton aan zout verprutst’, zo lacht hij.
Natuurlijk ging hij wel bij de enige zoutkamer in Nederland kijken, wilde hij - incognito, als patiënt - graag meer info, maar hij werd ontvangen door iemand die liever de hele dag telefoneerde. Iemand die zijn cliënten, met de telefoon aan het oor, snel naar de geconditioneerde kamer verwees en aan hun lot overliet om zelf verder te kunnen kletsen. Informatie kreeg Roland niet. ‘En ik wist: dat moest ik echt helemaal anders doen.’ Dus besloot hij alle literatuur, alle studies en alle onderzoeken over halotherapie te verzamelen en zich dit alles volledig eigen te maken. Toen wist hij het zeker: dit was waarvoor hij in de wieg was gelegd. ‘Natuurlijk was het fijn geweest om al veel eerder iets in de medische sector te hebben kunnen doen, maar het was niet anders’, klinkt het relativerend. ‘Mijn trigger: zorg moet anders kunnen. In Nederland doen we veel te veel aan symptoombestrijding en geven we veel te snel allerlei medicijnen die het probleem niet oplossen, maar slechts onderdrukken. Het lost niets op; geneest niet. Dus betekent het dat je je leven lang aan de medicijnen blijft. Met in sommige gevallen, alle negatieve bijwerkingen van dien.’

Zijn technische kennis kwam overigens zeer goed van pas bij de plannen voor een eigen zoutkamer. ‘Als ik mijn technische kennis en opgedane oplossend vermogen niet had gehad, dan was de zoutkamer er nooit gekomen.’ Overigens heeft hij het dan niet alleen over zijn eigen zoutkamer. Tenslotte heeft hij in de loop der jaren veel van zijn kennis gedeeld met andere ondernemers die een eigen zoutkamer wilden beginnen.

Problemen oplossen
‘In de techniek wilde ik problemen oplossen en met mijn zoutkamer doe ik dat nog steeds. Begrijp me goed: ik ga nooit op de stoel van de dokter zitten. Ik ben ook niet anti-medicatie. Medicatie als het moet, maar niet omdat het kan. Alternatieve geneeswijzen en medicatie kunnen prima naast elkaar bestaan. Maar soms moet je ook inzien dat medicatie, met hun bijwerkingen, erger kunnen zijn dan de kwaal en dat alternatieve geneeswijzen dus veel beter zijn.’ Hij is daar zelf een goed voorbeeld van. Al van jongs af aan was Prins astmapatiënt, maar de combinatie van twee luchtwegverruimers bracht hem wel drie keer in zijn leven op de hartbewaking. ‘Er mankeerde niets aan mijn hart, dus werd ik altijd, zonder verklaring van wat er nu was gebeurd, weer naar huis gestuurd. Aanvankelijk werd de medicatie niet als oorzaak gezien, maar voor mij was het duidelijk: dit moest anders.’ Uiteindelijk bracht zijn eigen zoutkamer, waar geconditioneerde lucht met aerosol-zout op natuurlijke wijze de luchtwegen zuivert, uitkomst. Niet alleen bij hem, maar bij een groeiend aantal cliënten. Sterker nog: er zijn veel mensen die, door hun frequente bezoek aan Zoutkamer Kampen, het medicijngebruik hebben kunnen verminderen of zelfs helemaal hebben kunnen stopzetten. ‘Natuurlijk gebeurt zoiets altijd in goed overleg met de eigen specialist’, benadrukt hij.

Vergoeding van verzekeraars
Inmiddels studeert hij weer volop. HBO. Want Roland wil graag een voorschot nemen op wat naar zijn overtuiging in de toekomst zeker gaat gebeuren. ‘We vechten tegen de stroom in om onze behandelingen ook door de zorgverzekeraars vergoed te krijgen. Nu worden medicijnen wel vergoed en alternatieve behandelmethoden, zoals halotherapie, nog niet. Maar veel van onze cliënten merken duidelijk verschil wanneer ze hier onze sessies meemaken. Ze laten zelfs, in samenspraak met hun artsen, medicijnen staan en voelen een enorme verbetering in hun gezondheid door onze zouttherapie. Maar ondanks al onze goede resultaten, blijft het moeilijk om halotherapie vergoed te krijgen.’ Toch blijft hij daarvan dromen, hopen en op anticiperen. ‘Het is een kwestie van tijd, maar ik weet zeker: die omslag gaat er komen. Er komt een moment waarop verzekeraars alternatieve geneeswijzen (weer) gaan vergoeden, maar dan zullen de uitbaters van zoutkamers wel over gedegen medische kennis moeten beschikken’, zo ‘weet’ hij. Daar neemt hij nu al een voorschot op. Maar ook uit eigen interesse. Omdat hij wil weten waar artsen het over hebben als ze over bepaalde ziektebeelden praten. En om mensen deskundig te kunnen adviseren.

Wat maakt zijn werk zo mooi? ‘Ik vind het prettig om met mensen om te gaan. Ik geniet van het contact met mensen en van hun verhalen. Ik ben blij wanneer onze zouttherapie hen verlichting brengt en het leven met astma, bronchitis of andere luchtwegaandoeningen, aangenamer maakt dan het gebruik van een ‘puffertje’. Dat is de kroon op ons werk.’

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment