ondernemers estafette 5.1 Agnes Compagne

Door Alex de Jong @ Attest Communicatie

KAMPEN - Ze groeide op in Nijkerk en hield van tekenen, kleuren ‘en dat soort ongein’, zoals ze het zelf zegt. Logischerwijs koos ze daarom, tijdens haar HAVO-periode, voor tekenen als examenvak. Ook verbaasde het niemand dat ze daarna naar de Kunstacademie wilde om - natuurlijk - illustrator te worden. Maar soms lopen dingen anders in het leven. Boeken heeft Agnes Compagne nooit geïllustreerd. ‘Dat bleek achteraf toch minder bij mij te passen, dan ik aanvankelijk had gedacht.’ Wel heeft ze inmiddels ruim dertig jaar ervaring als interieurarchitect, waarmee ze bij projecten het verschil maakt.

Het creëren van de meest ideale werkplek voor het personeel, het ‘aankleden’ van het interieur van een zorginstelling, rekening houdend met de zorg die wordt geboden; dat is waar haar talenten het best tot hun recht komen. ‘Ik ben toch niet zo van het illustreren van verhaaltjes’, zegt de zelfbenoemde perfectionist. ‘Mijn tekeningen waren daar echt niet goed genoeg voor.’ Waar ze juist in het creëren van de perfecte omgeving wél haar draai heeft gevonden. Heeft ze dan nooit haar twijfels (gehad) over haar beroepskeuze? Nooit de behoefte gehad iets anders te doen? ‘Natuurlijk wel. Dat heeft ieder mens. Vooral wanneer het tegenzit, denk je wel eens ‘had ik niet beter…’.’ Maar dan moet je als zelfstandige vooral doorbijten, weet ze. En blijven uitgaan van je eigen kracht. ‘Ik was echt niet kunstenaar genoeg om voor het vrije kunstenaars vak te kiezen. Bovendien is dat veel te individualistisch, waar ik juist heel graag met mensen werk.’

Noodzakelijke expertise
Nieuwbouw, verbouw; het liefst is ze er in een zo vroeg mogelijk stadium bij. Maar waarom zouden we dat willen? Een architect, die eerder al voor de nieuwbouw tekende, kan toch ook prima het project inrichten? En anders kiezen we toch voor een projectinrichter om de stoffering op te pakken? Of we vragen een stylist om de kantoorplekken of leefomgeving van de zorgcliënten aan te kleden. Of, nog simpeler, we vragen ‘gewoon’ een medewerker van de instelling, waarvan we weten dat hij of zij ‘kijk’ heeft op hoe je een ruimte ‘gezellig’ moet maken. Piece of cake, toch?

Natuurlijk doen we met een dergelijke gevolgtrekking Agnes ernstig tekort. Sterker nog: wie denkt dat Agnes het traject - nodeloos (?) - duurder maakt, heeft totaal geen idee wat zij doet, noch wat haar meerwaarde is en doet daarmee vooral zichzelf zwaar tekort. ‘Als interieurarchitect doe je veel meer dan kleuren, vormen en stijlen combineren’, vertelt Agnes. ‘Als interieurarchitect kijk ik naar hoe het gebouw gebruikt gaat worden. Hoe kan dat op de meest efficiënte wijze tot uiting komen? Maar ook: hoe zit de routing in elkaar? Is de ruimtelijke indeling wel goed?’ Soms lijken dingen triviaal, maar is het volgens Agnes in bepaalde stadia te laat om nog ergens op terug te komen.
Juist de wijze waarop (en vooral door wie) bepaalde ruimtes worden gebruikt, zijn bepalend voor de inrichting. Kortom: als interieurarchitect wil Agnes graag alles weten en overal rekening mee houden, zodat al in een vroeg stadium de juiste keuzes worden gemaakt en fouten worden voorkomen. ‘Uiteindelijk werkt dat niet kostenverhogend, maar juist kostenverlagend.’

Belang van opdrachtgever
Niet zelden kiest een bedrijf ervoor om een projectinrichter te vragen het interieur te verzorgen. ‘Maar deze projectinrichter zal kiezen voor oplossingen waarop hij de grootst mogelijke marge ontvangt’, weet Agnes. ‘Dat is niet altijd in het belang van de opdrachtgever. Als interieurarchitect werk ik voor de opdrachtgever en maak op basis van de behoefte van deze opdrachtgever de juiste keuzes. Ik zet altijd de mens centraal. Ik werk onafhankelijk en heb geen vaste afspraken met leveranciers of bedrijven.’ Dat betekent niet alleen dat ze kijkt naar de aanschafwaarde van een product, maar ook naar de kosten voor onderhoud gedurende een langere periode daarna. ‘Zo kan een vloer in de aanschaf wel veel duurder zijn dan begroot, maar uiteindelijk in het onderhoud veel goedkoper dan de goedkopere vloer - met duur onderhoud - die wel is begroot. Ik reken dit graag door voor de klant, zodat een betere afweging kan worden gemaakt.’ Overigens weet ze dat dit - helaas - bij veel projecten nauwelijks een rol speelt. ‘De (ver)bouw komt weer uit een ander potje dan het onderhoud en de exploitatie. Haar boodschap: kijk veel meer naar het grote geheel en er valt geld te besparen!

Graag adviseert ze cliënten om duurzaam en circulair bezig te zijn; wat nog niet voor ieder bedrijf even handig toepasbaar is. ‘Bij een recente klant heb ik geadviseerd om bestaand kantoormeubilair te restylen. Soms betekent dat een nieuw tafelblad erop, of nieuwe stoelbekleding.’ Hiermee zijn niet altijd financiële besparingen te realiseren maar wel besparing van grondstoffen en energie. ‘Gewoon weggooien terwijl iets nog goed bruikbaar is, vind ik zo zonde!’

Open office

Tegenwoordig is het binnen het bedrijfsleven gebruikelijk om steeds meer ‘open offices’ te creëren. Flexplekken, openheid, vele werknemers niet meer apart in kleine kantoortjes, maar samen op een grote werkvloer. Dat zou de onderlinge samenwerking stimuleren. ‘Bij ondernemers die dit willen, vraag ik graag door. Is dit ingegeven door bezuinigingen? Minder vierkante meters, dus minder huur, of is het echt omdat het een synergetisch effect zal hebben? Want: dit is zeker niet in alle situaties de beste en de meest gewenste oplossing.’ Volgens Agnes is namelijk helemaal niet gezegd dat een ‘open office’ door de werknemers wordt gewaardeerd. ‘Daarom inventariseer ik graag de wensen en de beweegredenen van de onderneming. Bij dit soort opdrachten wil ik graag vanaf het begin weten wie de medewerkers zijn, wat voor werkzaamheden zij uitvoeren en welke afdelingen er met elkaar moeten gaan samenwerken. Want: als mensen zich op hun nieuwe werkplek niet goed voelen, kan dat zelfs verzuim tot gevolg hebben. Dan valt een ‘open office’ ineens veel duurder uit…’

‘Zorg trekt’
Na twintig jaar te hebben gewerkt voor de Stichting Philapdelphia, ging ze elf jaar geleden als zelfstandige de boer op. Met naast haar werk voor bedrijven, nog steeds een grote focus op de zorg. ‘Zorg trekt mijn hart. Mensen die zorg krijgen, kiezen daar niet voor. Het overkomt ze. Door je handicap of beperking zit je dan ineens voor een deel van je leven in een zorgomgeving’, vertelt ze. ‘Je raakt je eigen privéomgeving kwijt, bent dagelijks bij mensen die je niet kent. Ineens beslissen anderen voor je. Is het dan ook nog een omgeving waarin je je niet fijn voelt, dan ga je je bijzonder ellendig voelen.’

Juist in deze wereld zijn haar inzichten cruciaal. ‘Interieurstylisten of -adviseurs vertellen iets over kleur, geven stijladvies, maar kunnen niet tot nauwelijks adviseren omtrent verlichting of akoestiek’, vertelt Agnes. ‘Maar in de zorg is akoestiek en verlichting erg belangrijk. Bij ouderen neemt het gezichtsvermogen af en mensen met een verstandelijke beperking hebben soms ook visuele problemen. Dus wordt licht steeds belangrijker. Je moet daar veel meer lux hebben dan in een andere omgeving.’ Nadeel van medewerkers die het ‘gezellig’ maken: de functionaliteit van de ruimte heeft eronder te lijden en uiteindelijk dus ook de bewoners. ‘Zo zijn dimmers heel erg onhandig, want dan is er doorgaans weer minder licht dan er echt nodig is. Muren en deuren nagenoeg in dezelfde kleur? Zij zien dan alleen maar een groot vlak en geen deur. Dus moet je deuren van een andere kleurgroep hebben.’ Dat vraagt inzicht, tot soms in de allerkleinste details. ‘Jij hebt thuis waarschijnlijk een witte toiletpot en een witte wc-bril. Maar voor het contrast is dat erg onhandig. Daarom zie je in ziekenhuizen en verzorgingstehuizen een witte pot en een zwarte bril.’ Contrast. Misschien minder mooi, maar wel functioneel. Ook verdient de akoestiek extra aandacht. ‘Iemand die aan dementie lijdt en iets hoort, maar dat geluid niet kan thuisbrengen, wordt daar erg onrustig van. Dit soort prikkels zorgen voor onnodige stress.’ Kortom: bezint eer ge begint en neem contact op met Agnes, zodat ook jij het verschil kunt (laten) maken.

Agnes inviteert Peter Spijkerman van de Circulaire Hotspot Kampen om het stokje van haar over te nemen.

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment